terug

Havelte

27 december 2008

"Jullie moeten eens naar Havelte, das pas leuk." Al meerdere keren hadden we dit gehoord. Met een 'nou, gaan we dat nog eens doen' maakten we ons daar meestal van af. Maar nu begon Gosse de laatste tijd ook nog eens over Havelte, ja en dan moet je misschien toch maar een keer gaan kijken. Afgelopen zaterdag was het zover. Twee kerstdagen achter de rug, dat is op zich al een goede reden om te gaan fietsen. En dus stonden we zaterdag al vroeg te popelen, of was het trillen, want poeh het was koud. Het had die nacht lekker gevroren en om 8.45 uur stond het kwik nog steeds onder nul. Nadat we bij het theehuis kaartjes voor de route hadden gekocht gingen we op pad. Al snel zaten we op een singletrack die bikkelhard was, uitkijken dus. De eerste kilometers waren prima te doen, niets bijzonders eigenlijk, dit hebben we in Beetsterzwaag ook. En net toen we dachten wat is hier nou zo leuk aan begon het. Het parkoers wordt bochtig en je gaat voortdurend op en neer.
    
En dan op tijd remmen en in de bocht hangen want anders sta je op het ijs.

Jammer eigenlijk dat het ook al weer zo snel voorbij is, maar wie weet wat ons verder nog te wachten staat. We zitten nog steeds op de blauwe route en komen na een paar kilometer op een driesprong. We kunnen een extra route doen over het militaire oefenterrein. Daar hoeven we niet over na te denken, we willen alles meemaken. Ook hier is alles bevroren zodat we geen moeite met het terrein hebben. We kunnen ons voorstellen dat het in de lente, zomer en herfst een heel ander verhaal is. Ook in dit stuk van de route is een leuke heuvel te vinden. Na deze rode route komen we in een prachtig stuk waar je geen tel je concentratie kunt laten verslappen. De singletrack waar je op uitkomt slingert heerlijk heen en weer, je moet constant aanzetten en sturen. n moment van onachtzaamheid kan genoeg zijn om een boom van dichtbij te bekijken. Dit overkwam Simon die even achterom keek waar de anderen waren en vervolgens de bocht niet meer kon houden. Het was een liefdevolle maar pijnlijke ontmoeting. Gelukkig kon hij wel zijn weg vervolgen. Het laatste deel van de route is het mooiste (save the best for last), je rijdt van heuvel naar heuvel.
    
Na zon 20 kilometer staan we weer aan het begin van de route. Dit was inderdaad de moeite waard, het was leuk. Zo leuk dat we de route nog een keer fietsen, want ja we zijn er nu toch, het weer is mooi en we zijn nog niet moe. Na de tweede ronde besluiten we om nu maar weer huiswaarts te keren. Maar dat doen we natuurlijk niet zomaar, nee we eindigen zoals we begonnen zijn, met koffie! Alleen krijgen we er nu een kerstkransje bij van Gosse, die hebben we wel verdiend.